Tussen de fascinatie voor paarden die zich beperkte tot McLeod's Daugthers op maandagavond en mijn eerste les lag toch wel zeven jaar. We hebben thuis wel kippen, een kanariepietje en twee dagen een kat gehad, maar ik ben vooral bang van dieren. Voor mijn werk in het vluchthuis maakte ik occasioneel een ponyritje met de kinderen waar ik mee werk, maar dit eindigde meestal met blauwe plekken (stampende ezel), overstresst, ergens in het midden van een veld met een pony die voor nog achter wilde en een paar wenende, bange kinderen op de achtergrond. Wanneer ik echter een mama, die wat van paarden afwist, kon strikken, waren de uitstapjes onvergetelijk en lieten ze bij de kinderen en mezelf diepe indrukken na.
Een aantal jaren bleven de paarden me subtiel achtervolgen. Artikels over hippotherapie op m'n bureau, de website van vzw Impuls via een vriendin, een paardenproject in Gent, bijzondere verhalen op het internet,... . Marijke werd een constante. Telkens wanneer ik het voor me uitschoof om nu eindelijk eens contact op te nemen, dook haar naam ergens op. De drempel was echter hoog en een aantal zwangerschappen zorgden voor nog wat uitstel. Toen ik eindelijk genoeg getalmd had, mailde ik Marijke en bleek zij plots 66 km verder te wonen als eerst. Maar het contact was, zelfs via mail, warm en uitnodigend.
Mijn oudste dochter is een energieke, uitgelaten zotte doos, maar niet op school. Gepest wordt ze niet, maar ze laat zich overrompelen, praat niet, durft niet zichzelf te zijn. Ze deed turnen en zwemmen, maar al snel eindigde dit door de prestatiedruk en het constante vergelijk van vriendinnetjes die wel de perfecte radslag kunnen of die 25m zwemmen in drie verschillende stijlen. Onze dochter wil gewoon plezier maken, genieten van het water, huppelen en desnoods in groepje 1 blijven omdat ze juf Sara zo tof vindt.
Marijke en de paarden. Ver weg van de vriendjes, midden in de natuur, in een heel klein groepje, kan onze dochter ademen, voelen, spelen, leren en zichzelf zijn. De fascinatie voor paarden gaf ik haar met de paplepel mee en met Marijke klikte het vanaf de eerste les. Dat zag ik toen ik haar kwam ophalen en ze in Marijke's arm kroop. Onze dochter bloeit open. Ze tekent nu de draken voor de jongens van de opvang en vertelde op het podium in de klas een grappig verhaal, uiteraard over de paarden. Ze heeft nieuwe vriendinnetjes gemaakt, moest op één week naar twee feestjes en heeft het bazige vriendinnetje op haar plaats gezet. Volgend schooljaar wil ze op tekenles. Een extra klas. Nieuwe kinderen. Andere juf. Op eigen initiatief.
Er moesten uiteraard nog een paar maanden over gaan voor ik Marijke durfde vragen of ze misschien ook les wil geven aan volwassen vrouwen die heel bang zijn van paarden, maar om de één of andere reden toch persé willen leren paardrijden.
Mijn eerste les was twee dagen geleden en ik zou beter nog wat zwijgen, want ik ben nog zo vol van de ervaring en dan vind ik moeilijk woorden. Het ging vlot en daarvoor alle lof aan Marijke. Zij brengt rust, kalmte, vertrouwen, duiding, en laat je delen in al dat. Op haar unieke manier praat ze je door de les. Ze stáát er en daardoor sta je er zelf ook. Zij zorgde ervoor dat ik niet bang was en dat maakte me vrij, blij, speels als een kind. Ik ben 66km teruggereden met een dikke, vette glimlach om de lippen.
Al zeven jaar droom ik intens van wat ik twee dagen geleden deed. Soms is het koesteren van een droom mooier dan hem waar te maken. Eergisteren was geen teleurstellende invulling van de werkelijkheid, maar alles wat ik had gewenst.
Dank je Marijke en je paarden.
Heidi Caron, 8 juni 2009